logo VisitDrama

house

Anne Brontë (17 januari 1820 - 28 mei 1849) anne bronte

Anne Brontë, Brits schrijfster en de jongste van de drie Brontë-zusters.
De andere twee zusters, Charlotte Brontë en Emily Jane Brontë, waren eveneens schrijfster.
Ze gebruikte net als haar twee zusters een mannelijk pseudoniem: Acton Bell. Charlotte was Currer Bell, en Emily was Ellis Bell.

Anne werd geboren op 17 januari 1820, Market Street nr. 74 in Thornton nabij Bradford in Yorkshire. Haar ouders waren Maria Branwell (1783-1821; zij overleed aan baarmoederhalskanker toen Anne één jaar was) en Patrick Brontë (1777 – 1861; een Ierse geestelijke).

Ze was de laatste van zes kinderen. Het gezin bestond verder uit Maria (1814-1825), Elizabeth (1815-1825), Charlotte (1816-1855), Patrick Branwell (1817-1848) en Emily (1818-1848). Na haar geboorte verhuisde het gezin naar Haworth waar haar vader pastoor werd.

Na het overlijden van hun moeder werden de oudste zussen Maria, Elizabeth en Charlotte naar school gestuurd in Cowan Bridge, waar zij mishandeling en ontberingen leerden kennen, zoals later beschreven door Charlotte in Jane Eyre. Emily voegde zich ook bij hun op school voor een korte periode. Toen een tyfus epidemie de school teisterde werden haar zusjes Maria en Elizabeth aangestoken. Maria (die echter tuberculose had) werd naar huis gestuurd waar ze overleed. Emily werd vervolgens van school gehaald samen met Charlotte en Elizabeth. Elizabeth stierf kort na dat zij weer thuis was. Anne werd daarom niet naar school gestuurd, maar werd onderwezen door haar vader en haar tante Elizabeth Branwell.

Anne's thuisstudies omvatte muziek en tekenen. Anne, Emily en Patrick Branwell kregen pianolessen. Hun tante probeerde de meisjes het huishouden te leren, maar hun gedachten waren meer bij het schrijven. De bibliotheek van hun vader was een grote bron van kennis. Ze lazen onder meer de bijbel, Homerus, Shakespeare, Byron en vele andere. Ook geschiedenis, aardrijkskunde en biografieën werden veel bestudeerd.

In Haworth bloeide het literaire talent van de drie zusters op. Als kind al creëerden zij imaginaire landen die voorkwamen in verhalen die zij schreven. Samen met Emily creëerde zij op papier het koninkrijk Gondal, de tegenhanger van Angria, het koninkrijk van Charlotte en Branwell. Helaas is er, in tegenstelling tot de schrijfsels over Angria, nauwelijks iets van Gondal overgebleven

Emily ging op zeventienjarige leeftijd, met haar zus Charlotte mee naar de Roe Head School die hier les ging geven, maar Emily kreeg het voor elkaar om hier maar drie maanden te blijven omdat zij een extreme vorm van heimwee ontwikkelde. Ze ging terug naar huis en Anne nam haar plaats in. Rond deze tijd, wilden de dames voldoende kennis vergaren om een eigen kleine school te starten. Anne werd echter ziek, vanwege stress, en gaf Charlotte voldoende redenen om haar vader te informeren. Anne werd terug naar huis gehaald waar ze kon herstellen.

Anne was zachtmoedig en vriendelijk, anders dan haar zussen, zo omschreef een vriendin van de familie haar. Net als haar zus Emily – de twee waren onafscheidelijk – hield ze veel van dieren.
Op 19 jarige leeftijd vertrok ze vanuit Haworth om als gouvernante te werken tussen 1839 en 1845. Allereerst begon ze bij de Ingham familie van Blake Hall nabij Mirfield. De kinderen waar ze voor zorgde waren verwend. Anne mocht ze niet straffen als ze zich misdroegen en moest keer op keer manieren vinden om de kinderen in de hand te houden. Deze relatie heeft ze uiteindelijk gebruikt als inspiratie voor haar latere boek “Agnes Grey”.

Bij Anne's thuiskomst ontmoette ze William Weightman (1814–1842), Patrick's nieuwe hulpprediker, die in August 1839 was aangesteld. Het is nooit echt duidelijk geworden of hier liefde in het spel was. Maar toen deze man in 1842 aan cholera stierf uitte Anne haar verdriet in een gedicht; "I will not mourn thee, lovely oune", waarin ze hem haar ‘ lieve schat ‘ noemt.

Een jaar later kon ze bij de familie Robinson als gouvernante aan de slag, waar ze uiteindelijk vijf jaar op hun landgoed Thorp Green nabij York zou blijven.
Thorp Green verscheen later als Horton Lodge in haar roman Agnes Grey. Anne kreeg vier pupillen: Lydia (15), Elizabeth (13), Mary (12) en Edmund (8).  De dames van het gezin werden uiteindelijk haar levenslange vriendinnen.
Gedurende haar werk bij de Robinson’s zag Anne haar eigen familie niet meer dan 5 tot 6 weken per jaar, alleen tijdens de kerstperiode en in juni. De rest van haar tijd bracht ze bij de familie Robinson door. Ze was ook verplicht om ze te vergezellen tijdens hun vakanties naar Scarborough. Elke zomer verbleven ze hier vijf weken en Anne hield van deze plek. Deze stad was ook de setting voor haar twee boeken. Een aantal locaties vormden de finale scènes in Agnes Grey. Ze schreef voornamelijk in een realistische stijl, en prefereerde dit boven een romantische stijl.

De zussen keerden allen terug naar huis vanwege het overlijden van hun tante in 1842. Hun tante liet hen een bedrag van £350 na voor elk van haar nichtjes.
Ze probeerden uiteindelijk een school te starten maar waren niet in staat om studenten naar hun afgelegen locatie te krijgen. Anne koos ervoor om in januari 1843 terug te keren naar Thorp Green. Ze regelde hier ook een positie voor Patrick Branwell. Hij moest haar werk overnemen als leraar van Edmund, de enige zoon, die te oud werd om onder Anne’s verantwoording te vallen. Branwell woonde niet in het huis van de Robinson’s terwijl Anne hier wel woonde. Anne's snoevende kalmte bleek het resultaat van heftige discussies, gebalanceerde diepe emoties met voorzichtige gedachten en gevoel van verantwoordelijkheid en resolute vastberadenheid.

Alle drie Brontë zussen hebben als gouvernante of lerares gewerkt en ze hadden allen problemen om hun pupillen te handhaven, steun te ontvangen van hun werkgevers en hadden heimwee, maar Anne was de enige die volhardde en een succes van haar werk maakte. Anne en Patrick Branwell bleven gedurende twee jaar lesgeven. Branwell kreeg echter een geheime relatie met de vrouw van zijn werkgever, Lydia Robinson. Toen Anne en haar broer naar huis terugkwamen voor de vakantieperiode, nam zij haar ontslag in juni 1845. Ze heeft nooit een reden gegeven voor haar ontslag maar men geloofd dat zij achter de relatie is gekomen. Branwell werd later op staande voet ontslagen toen de heer Robinson achter de relatie kwam. Ondanks het misdragen van haar broer bleef Anne goede contacten houden met de familie Robinson. De zusjes van het gezin bezochten Anne zelfs in december 1848.

In de zomer van 1845 waren alle vier de Brontës thuis bij hun vader Patrick. Rond deze tijd ontdekte Charlotte de gedichten van Emily en stelde publicatie voor. Anne onthulde ook haar gedichten. De zussen vertelden niemand over hun plannen. Anne en Emily droegen beide 21 gedichten aan en Charlotte negentien. Ze gebruikten hun erfenis van tante Branwell om hun collectie te laten publiceren. Ze besloten de gedichten wel onder pseudoniemen in te sturen.
Gedichten van Currer, Ellis en Acton Bell waren te koop in mei 1846. Slechts twee exemplaren werden verkocht gedurende het eerste jaar. Anne vond echter een betere manier om haar gedichten bekend te krijgen. Ze publiceerde deze onder pseudoniem in zowel de 'Leeds Intelligencer'  en 'Fraser’s Magazine'.

In juli 1848 bezochten Charlotte en Anne de publicist George Smith in Londen om hun ware identiteit te onthullen. Jaren later na Anne’s overlijden, schreef hij zijn indruk van haar als “ …een zachtaardig, stil, eerder ingetogen persoon, in geen geval knap maar een aantrekkelijke verschijning. Haar houding was dat van een nieuwsgierige expressieve wens voor bescherming en aanmoediging, een soort van voortdurend beroep op uitnodigend medelijden..”

Broer Branwell was inmiddels een alcoholist en verslaafd aan opium en de hele familie werd continue met zijn depressies en waanzinnige tirades geconfronteerd. Emily’s gezondheid was zeer verzwakt en stierf na de begrafenis van Branwell aan tuberculose. Anne had nog maar net haar zus Emily verloren aan tuberculose, toen dezelfde ziekte ook bij haar in haar longen werd geconstateerd. In tegenstelling tot haar zus Emily wilde Anne wel behandeld worden en nam zij alle voorgeschreven medicijnen en handelde op elk advies dat men gaf.
In februari 1849 leek Anne wat opgeknapt. Rond deze tijd besloot ze terug te gaan naar Scarborough in de hoop dat de locatie en frisse zee lucht haar konden aansterken. Op 24 mei 1849 nam zij afscheid van haar familie en ging met Charlotte en haar vriendin Ellen Nussey naar Scarborough. Onderweg bleven ze een dag in York, waar de dames Anne rondreden in een rolstoel en samen de cathedraal in York bezochten.

Op 28 mei 1849 overleed ze op 29 jarige leeftijd in de kustplaats Scarborough. Anne is als enige Brontë niet begraven in het familiegraf in Haworth, maar in St Mary’s Churchyard in Scarborough. Op haar grafsteen staat echter foutief vermeld dat ze 28 was.

anne bronte - grafsteen

Haar boeken:
•    Agnes Grey 1847
•    The Tenant of Wildfell Hall 1848