logo VisitDrama

house

William_Thackeray

William Makepeace Thackeray (18 July 1811 – 24 December 1863)

 

Thackeray was een Engelse romanschrijver uit de 19e eeuw. Hij was vooral bekend om zijn satirische werken, voornamelijk Vanity Fair, een uitgebeid portet van de Engelse samenleving.

Thackeray, enigst kind, werd geboren in Calcutta, India, waar zijn vader, Richmond Thackeray (1 September 1781 – 13 September 1815), de hoge positie had van secretairs van de raad van bestuur van ontvangsten in de Britse Oost Indische Compagnie. Zijn moeder Anne Becher (1792–1864) was de tweede dochter van Harriet and John Harman Becher welke ook secretaries (schrijver) was voor de Oost Indische Compagnie.

William's vader stierf 1815, wat zijn moeder besloot om de 16 jarige William naar Engeland terug te sturen in 1816 (zij bleef in India en trouwde met haar jeugdliefde).
Het schip waarmee hij reisde maakte een korte stop op St. Helena waar de gevangengezette Napoleon door hem werd opgemerkt. Een bediende vertelde hem "hij eet drie schapen per dag en alle kleine kinderen die hij maar tegenkomt!" Toen hij in Engeland terug was werd hij geschoold op scholen in Southampton en Chiswick en vervolgens op de Charterhouse School, waar hij zeer bevriend was met John Leech (later een karikaturist en illustrator). Hij hield niet van Charterhouse, wat hij later pariodeerde in zijn boek “Slaughterhouse”. (Niettemin werd Thackeray geeerd in de Charterhouse kapel met een monument na zijn dood).
De scheiding van zijn moeder had een traumatisch effect op de jonge Thackeray welke hij beschreef in zijn opstel "On Letts's Diary" in The Roundabout Papers.

Nooit te enthousiast over academische studies, vertrok hij van de universiteit in 1830, omdat enkele van zijn werken verschenen in de universiteitspublicaties The Snob and The Gownsman. William reisde enige tijd rond, en bezocht Parijs en Weimar (Duitsland, stad  nabij Thüringen) waar hij Goethe ontmoette. Hij begon bij terugkomst in Engeland aan een studie rechten bij Middle Temple (Londen), maar gaf dit snel op.

Toen hij 21 werd ontving hij zijn erfenis van ca. 17,000 pond, maar verbraste het meeste met gokken en door het starten van twee mislukte kranten, The National Standard en The Constitutional waar hij voor hij had willen schrijven. Hij raakte tevens een groot gedeelte van zijn fortuin kwijt aan het instorten van twee Indische banken. Gedwongen tot een baan om zichzelf te kunnen onderhouden, greep hij eerst naar de kunst, wat hij in Parijs had gestudeerd, maar ging hier niet in verder, behalve in een later leven als illustrator van enkele van zijn eigen boeken en verhalen.

Thackeray trouwde op 20 augustus 1836, met Isabella Gethin Shawe (1816–1893). Hun drie dochters waren Anne Isabella (1837–1919), Jane (die helaas stief na 8 maanden)  en Harriet Marian (1840–1875). Hij begon “ te schrijven voor zijn leven”, zoals hij het melde en greep terug naar de journalistiek om zijn jonge gezin te kunnen onderhouden. Onder verschillende pseudoniemen werkte hij mee aan tijdschriften zoals Fraser's Magazine.
Vanaf 1837 tot 1840 beoordeelde hij ook boeken voor The Times. Later na zijn werk voor het tijdschrift Punch (via John Leech) publiceerde hij The Snob Papers, later verzameld in The Book of Snobs. Dit werk populariseerde de moderne betekenis van het woord “snob”.
Thackeray had ook enig succes met twee reisboeken, The Paris Sketch Book en The Irish Sketch Book.

Zijn doorbraak als romanschrijver kwam er met de publicatie van Vanity Fair, een roman in afleveringen die in 1848 als boek verscheen. Een jaar later verscheen The History of Pendennis, een grotendeels autobiografische zedenschildering van de gentry (lagere adel).  Voordat de afleveringen van Vanity Fair eindigden was Thackeray een beroemdheid geworden, opgezocht door vele lords en dames die hij op satirische wijze beschreef, ze riepen hem uit tot gelijke van Dickens.
Velen zien The History of Henry Esmond als zijn meesterwerk, een historische roman uit 1852 die speelt onder koningin Anna. Hierna volgden nog: The Newcomers (1853-1855), The Virginians (1857), Lovel the Widower (1860) en The Adventures of Philip en Denis Duval (1862).

Thackeray was niet alleen romanschrijver maar ook journalist, karikaturist, criticus en historicus. Hij was een realist die alles om zich heen uiterst nauwkeurig waarnam. Vergeleken met Charles Dickens, die een humorist en optimist was, was hij vooral een scepticus en pessimist. Zijn humor was bijtend en vol van sarcasme.
Tragedie in zijn persoonlijk leven kwam toen zijn vrouw een depressie kreeg na de geboorte van hun derde dochter in 1840. Doordat hij thuis moeilijk kon werken was hij steeds vaker van huis, totdat eindelijk opviel hoe ernstig de situatie was. Door schuldgevoel overmand neemt hij haar mee naar Ierland. Gedurende de overtocht wierp ze zichzelf echter overboord maar werd gered. Ze vluchtten naar huis na een maand huishoudelijk gesteg met haar moeder. Vanaf november 1840 tot februari 1842 had ze regelmatig professionele hulp. Op de lange duur raakte ze echter in een staat waardoor ze zichzelf volledig terugtrok en niet meer bewust was van wat er in de wereld gebeurde.
William zocht wanhopig naar een geneesmiddel maar niets werkte en ze eindigde in een gesloten inrichting nabij Parijs. Hier bleef zij tot 1893, waardoor zij haar man 30 jaar overleefde. William werd een ‘de facto’ weduwnaar en begon nooit meer een permanente relatie.

In 1860, werd Thackeray redacteur voor het nieuwe Cornhill Magazine, maar voelde zich niet prettig als redacteur en gaf de voorkeur aan het schrijven van een colomn voor het tijdschrift, de ij Roundabout Papers.
Zijn gezondheid verslechterde gedurende 1850 en hij kreeg op 23 december 1863, na terugkomst van en diner en het omkleden voor bed een beroerte (hersenbloeding) en werd de volgende morgen dood in bed gevonden.
Zijn dood op 52-jarige leeftijd was geheel onverwachts en shockte zijn familie, vrienden en lezers. Duizenden mensen woonden zijn begrafenis bij in Kensington Gardens. Hij werd begraven op 29 december 1863 op de begraafplaats Kensal Green Cemetery, en een buste van Marochetti kan worden gevonden in Westminster Abbey.

2 Palace Green, een huis gebouwd voor de Thackeray familie  in 1860, is tegenwoordig de permanente locatie van de Iraelische Embassade in Engeland.
Zijn voormalige woning in Tunbridge Wells in Kent is nu een chique restaurant genaamd naar de schrijver.

Zijn werken:
•    The Yellowplush Papers (1837) – ISBN 0-8095-9676-8
•    Catherine (1839–40) – ISBN 1-4065-0055-0
•    A Shabby Genteel Story (1840) – ISBN 1-4101-0509-1
•    The Irish Sketchbook (1843) – ISBN 0-86299-754-2
•    The Luck of Barry Lyndon (1844), filmed as Barry Lyndon by Stanley Kubrick – ISBN 0-19-283628-5
•    Notes of a Journey from Cornhill to Grand Cairo (1846), under the name Mr M.A. Titmarsh.
•    The Book of Snobs (1848), which popularised that term- ISBN 0-8095-9672-5
•    Vanity Fair (1848) – ISBN 0-14-062085-0
•    Pendennis (1848–1850) – ISBN 1-4043-8659-9
•    Rebecca and Rowena (1850), a parody sequel of Ivanhoe – ISBN 1-84391-018-7
•    The Paris Sketchbook (1840), featuring Roger Bontemps
•    Men's Wives (1852) – ISBN 0-14-062085-1
•    The History of Henry Esmond (1852) – ISBN 0-14-143916-5
•    The Newcomes (1855) – ISBN 0-460-87495-0
•    The Rose and the Ring (1855) – ISBN 1-4043-2741-X
•    The Virginians (1857–1859) – ISBN 1-4142-3952-1
•    The Adventures of Philip (1862) – ISBN 1-4101-0510-5
•    Denis Duval (1864) – ISBN 1-4191-1561-8
•    Sketches and Travels in London
•    Stray Papers: Being Stories, Reviews, Verses, and Sketches (1821-1847)
•    Literary Essays
•    English Humourists
•    Four Georges
•    Lovel the Widower